De afgelopen twee weken waren bizar echt helemaal gestoord: Ik heb meer dan 10 ontmoetingen gehad met gemeentestichters, emergers en andere 'vreemde medereizigers', in totaal meer dan 30 mensen intensief gesproken (sommigen deze week zelfs 3x) en enorm veel verhalen gehoord. Wow, het is verbluffend te zien hoe dynamisch dit stukje van Gods Koninkrijk is, wat een ontzettend toffe mensen. En dan is morgen als klapper op de vuurpijl de landelijke gemeentestichters dag in Utrecht.
De afgelopen weken zaten vol contrast: Hele positieve dingen, mensen die contact zoeken en nieuwe gemeenschappen van het Koninkrijk willen beginnen, reacties van mensen die "emerging" als bevrijdend ervaren, mensen met een "Aha" belevenis; "Ik ben dus niet gek, ik ben zelfs niet alleen. Verhalen over doop en avondmaal in emerging church projecten, bewijzen van "onrechtvaardige genade". Kerken die willen luisteren.
En ook veel negatieve dingen, projecten die plotseling crashen, projecten waar mensen eerder domme dingen gedaan hebben en nu de consequenties oogsten, projecten erg lastig lopen. Reacties op EC in de trant van: "Jullie zijn te radicaal". Pioniers die worstelen met de gevestigde orde en bij wie de woede en frustratie soms (even) winnen van liefde en waardering voor de ander. Mensen die worstelen met zichzelf, met Jezus en Zijn kerk. Verhalen van burnout en depressie.
Ik wil jullie vragen God hiervoor te danken en te bidden.
0 reacties:
Een reactie plaatsen